Ik ben iemand die de touwtjes graag in handen heeft, een situatie naar eigen hand kan zetten. Wanneer ik dat niet kan wordt ik gefrustreerd, boos en verdrietig. Meestal kan ik me redelijk snel bij zo'n situatie neerleggen, zoals na de inbraak. Maar in één enkel geval lukte mij dat niet.
Toen Rena mij vertelde dat ze depressief was en wat dat inhield, voelde ik mij compleet hulpeloos en verdrietig. De weken erna heb ik heel vaak verdriet gehad om en voor Rena en ik kon niets doen om haar te helpen.
Maar vandaag maakte mijn hart een sprongetje toen ik op haar blog las dat het beter gaat, dat ze een bospaadje heeft gevonden die langzaam maar zeker een weg uit het donkere bos is. Zij heeft de situatie naar haar hand gezet en ik ben zo ontzettend blij en immens trots op deze sterke, lieve vrouw.
BRAVO meis!!
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comment:
slik
dankjewel x 1000!
en je hebt wel degelijk geholpen meis, in mijn hart
Post a Comment